علی آقا ...

مثل اجل معلق مقابلمان سبز شدند نه راه پس بود نه راه پیش با اشاره دست به سه نفر همراهم فهماندم که بی صدا بنشینند و خودم هم شانه به شانه یک بوته خار شدم.

شب بود به هیچ سهمی از مهتاب اما اگر عراقی ها فقط به دو – سه متری خودشان دقت می کردند هم شناسایی لو می رفت وهم عملیاتی که در پیش بود فقط زیر لب خواندم: ( وجعلنا من بین ایدیهم…)

خدا کورشان کرد از یکی دو قدمی ما رد شدند بی هیچ اتفاقی

بچه های واحد اطلاعات عملیات را جمع کرد و گفت: می ریم ملایر خدمت حاج آقا رضا فاضلیان و رفتیم.

حاج آقا او.ل پیشانی علی آقا رو بوسید و بعد بقیه رو و بعدش شروع کرد به خواندن صیغه عقد اخوت.

برگشته بودیم به جبهه که یه بسیجی معرفی شد به واحد.

علی آقا خودش عقد اخوت را خواند و گفت: اول برادریم بعد همرزم

از آن به بعد رسم برادری و عقد اخوت شد سکه رایج اطلاعات عملیات.

جلوی من حرکت می کرد که پایم را گذاشتم پشت پاشنه او و نا خواسته کف کفشش جدا شد اتفاق عجیب و غریبی بود توی گشت پشت عراقیا و پانزده کیلومتر مسیر بازگشت تا مقر خودی.

از سر شرم گفتم: علی آقا بیا کفش منو بپوش اما او با خوش رویی نپذیرفت.

راه به اتمام رسیده بود و او مسیر پر از سنگلاخ و خار و خاشاک را لنگ لنگان آمده بود بی هیچ اعتراضی به مقر که رسیدیم چشمانم به تاول ها و زخم پایش افتاد.

زبانم از خجالت بند آمد. او هم این حس را در متن فهمید و زبان به تشکر باز کرد.

حالا هم شرمنده بودم و هم متعجب پرسیدم تشکر چرا؟

گفت: چه لذتی بالاتر از هم دردی با اسیران کربلا و ادامه داد: شما سبب توفیق بزرگی برای من شدید. تمام این مسیر برای من روضه بود روضه یتیمان اباعبدالله(علیه السلام)

اشک چشمانم را پر کرد.

شاهدان شهید ... بچه های آسمان ...